سه شنبه 1405/01/25
این آمریکایی ها ، اروپایی ها و حتی ژاپنی ها عجب آدم های عجیبی هستند !
اکثرشان کافر هستند ، 124 هزار پیامبر که ندارند هیچ حتی یک امام هم برای رستگاری و رفتن به بهشت ندارند !
حتی یک امام زاده هم ندارند تا برای رفع مشکلاتشون به اون متوسل بشوند !
اصلاً این کافرها چقدر خَر هستند !
حدود 45 روزِ که اینترنت قطع هست و ما نمی تونیم با هیچ کافر یا حتی مسلمانی در دنیا ارتباط برقرار کنیم و بگوییم که ما مسلمانان چقدر انسان های خوبی هستیم !
و بگوییم ما مسلمانان دوای هر دردی را می دانیم !
و بگوییم ما مسلمانان بهشت داریم و شما جهنم !
و بگوییم ما مسلمانان در هر چیزی بهترین هستیم !
و بگوییم خون بر شمشیر پیروز است . . .
. . .
قبل از قطعی اینترنت یک لیست از کافرهای آمریکایی ، اروپایی و حتی ژاپنی تهیه کردم که خدماتشون به بشریت اصلاً مهم نبوده ولی . . .
لیست برندگان جایزه نوبل :
| سال | برندۀ جایزه | کشور | دلیل اعطای جایزه | ||
|---|---|---|---|---|---|
| ۱۹۰۱ | امیل آدولف فون برینگ | آلمان | برای «تلاش در مبارزه با بیماری دیفتری». | ||
| ۱۹۰۲ | رونالد راس | بریتانیا هند بریتانیا |
برای «کشف انتقال انگل مالاریا توسط پشه». | ||
| ۱۹۰۳ | نیلز ریبرگ فینسن | دانمارک جزایر فارو |
برای «درمان بیماری لوپوس ولگاریس، با تمرکز از پرتو». | ||
| ۱۹۰۴ | ایوان پاولف | روسیه | برای «تحقیقات در مورد چگونگی دستگاه گوارش انسان». | ||
| ۱۹۰۵ | روبرت کُخ | آلمان | برای «کشف عامل بیماری سل». | ||
| ۱۹۰۶ | کامیلو گلجی | ایتالیا | برای «شناخت ساختار بنیادین دستگاه عصبی». | ||
| سانتیاگو رامون کاخال | اسپانیا | ||||
| ۱۹۰۷ | شارل لاورن | فرانسه | برای «پژوهش دربارهٔ نقش پروتوزوآ در بروز بیماری». | ||
| ۱۹۰۸ | ایلیا مچنیکو | روسیه | برای «معرفی و شناسائی سیستم ایمنی بدن». | ||
| پل الریخ | آلمان | ||||
| ۱۹۰۹ | امیل تئودور کوخر | سوئیس | برای «تحقیقات در فیزیولوژی، آسیبشناسی و جراحی غده تیروئید». | ||
| ۱۹۱۰ | آلبرشت کوسل | آلمان | برای «کمک به پیشرفت و شناساندن بیشتر دانش زیستشناسی سلولی و مطالعهٔ پروتئینهای سلولی (اسید نوکلئیک)». | ||
| ۱۹۱۱ | آلوار گالسترند | سوئد | برای «تحقیقات در زمینه فرایند بازتاب نور در چشم». | ||
| ۱۹۱۲ | آلکسیس کارل | فرانسه | برای «تحقیقات گسترده دربارهٔ ساختار سیستم گردش خون و پیوند رگهای خونی». | ||
| ۱۹۱۳ | شارل ریشه | فرانسه | برای «تحقیقات در زمینه شوک آنافیلاکسی». | ||
| ۱۹۱۴ | روبرت بارانی | اتریش-مجارستان | برای «تحقیقات در زمینه فیزیولوژی و آسیبشناسی دهلیزهای دستگاه شنوایی». | ||
| ۱۹۱۵ | جایزه اعطا نشد | ||||
| ۱۹۱۶ | |||||
| ۱۹۱۷ | |||||
| ۱۹۱۸ | |||||
| ۱۹۱۹ | جولیوس بردت | بلژیک | برای «کشف دستگاه ایمنی بدن.» | ||
| ۱۹۲۰ | شاک کروگ | دانمارک | برای «کشف مکانیزیم مویینگی در جانداران». | ||
| ۱۹۲۱ | جایزه اعطا نشد | ||||
| ۱۹۲۲ | آرچیبالد هیل | بریتانیا | برای «تحقیقات در زمینه کار مکانیکی و تولید گرما درماهیچه». | ||
| اتو فریتز میرهوف | آلمان | برای «کشف رابطه ثابت بین مصرف اکسیژن و متابولیسم اسید لاکتیک در ماهیچهها (قندکافت)». | |||
| ۱۹۲۳ | فردریک بنتینگ | کانادا | برای «کشف انسولین». | ||
| جان مکلید | بریتانیا | ||||
| ۱۹۲۴ | ویلم اینتهوون | هلند | برای «کشف سازوکار نوار قلب». | ||
| ۱۹۲۵ | جایزه اعطا نشد | ||||
| ۱۹۲۶ | ژوهانس فیبیگر | دانمارک | برای «کشف اسپیروپترا کارسینوما». | ||
| ۱۹۲۷ | یولیوس واگنر-یاورگ | اتریش | برای «کشف مایه کوبی مالاریا جهت جلوگیری از فلج کامل اندام». | ||
| ۱۹۲۸ | شارل نیکول | فرانسه | برای «مبارزه علیه تیفوس». | ||
| ۱۹۲۹ | کریستین ایجکمن | هلند | برای «کشف تأثیر ویتامین بر ضد ویروسها». | ||
| فردریک گولاند هاپکینز | بریتانیا | برای «کشف تأثیر ویتامین در رشد». | |||
| ۱۹۳۰ | کارل لندشتاینر | اتریش | برای «کشف گروه خونی» | ||
| ۱۹۳۱ | اتو واربورگ | آلمان | برای «کشف مکانیزم آنزیم و سیتوکروم» | ||
| ۱۹۳۲ | چارلز شرینگتون | بریتانیا | برای «کشفیاتشان در خصوص عملکرد یاختههای عصبی». | ||
| ادگار آدریان | بریتانیا | ||||
| ۱۹۳۳ | توماس هانت مورگان | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف نقش کروموزوم در ژنهای وراثت». | ||
| ۱۹۳۴ | جرج ویپل | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف درمان کبد در موارد کم خونی». | ||
| جرج مینوت | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ویلیام مورفی | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۳۵ | هنس اسپمن | آلمان | برای «کشف اثر تنظیمکننده بر شکلگیری جنین». | ||
| ۱۹۳۶ | هنری هلت دیل | بریتانیا | برای «کشف تبادلات شیمیایی پیامرسان عصبی». | ||
| اتو لوی | اتریش آلمان |
||||
| ۱۹۳۷ | آلبرت سنت-گیورگی | مجارستان | برای «کشفیاتش در ارتباط با فرایند سوخت بیولوژیکی، با ارجاع به ویتامین ث و تجزیه اسید فوماریک». | ||
| ۱۹۳۸ | کورنی هیمنس | بلژیک | برای «کشف سینوس و مکانیسم آئورت در تنفس». | ||
| ۱۹۳۹ | گرهارد دماک | آلمان | برای «کشف اثر آنتیباکتریا پرونتوسیل». | ||
| ۱۹۴۰ | جایزه اعطا نشد | ||||
| ۱۹۴۱ | |||||
| ۱۹۴۲ | |||||
| ۱۹۴۳ | هنریک دام | دانمارک | برای «کشف ویتامین ک». | ||
| ادوارد دویسی | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف ساختار شیمیایی ویتامین ک». | |||
| ۱۹۴۴ | جوزف ارلنگر | ایالات متحده آمریکا | برای «اکتشافات در زمینه عملکرد بسیار متمایز فیبرهای عصبی تک (آسه)». | ||
| هربرت اسپنسر گسر | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۴۵ | الکساندر فلمینگ | بریتانیا | برای «کشف پنسیلین و اثرات درمانی آن بر روی بیماریهای عفونی». | ||
| ارنست چین | بریتانیا | ||||
| هوارد والتر فلوری | استرالیا | ||||
| ۱۹۴۶ | هرمان جوزف مولر | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف تولید موتاسیون توسط پرتو ایکس». | ||
| ۱۹۴۷ | کارل فردیناند کوری | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف فرایند تبدیل کاتالیزوری گلیکوژن». | ||
| گرتی کوری | ایالات متحده آمریکا | ||||
| برناردو هوسای | آرژانتین | برای «کشف عملکرد هورمون بخش پیشینِ (قدامی) غده هیپوفیز در متابولیسم قند موجود در خون». | |||
| ۱۹۴۸ | پل هرمان مولر | سوئیس | برای «کشف راندمان بالای دی کلرو دی فنیل تری کلرواتان (د.د. ت) به عنوان یک حشرهکش». | ||
| ۱۹۴۹ | والتر رودلف هس | سوئیس | برای «کشف ساختار مناطقی از میانمغز که در کنترل و تعادل اندامهای داخلی نقش دارند». | ||
| آنتونیو اگاس مونیس | پرتغال | برای «ابداع یک نوع عمل جراحی بر لوب پیشانی مغز که باعنوان لوبوتومی شناخته میشود». | |||
| ۱۹۵۰ | فیلیپ هنچ | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف ساختار و اثرات بیولوژیکی هورمونهای غده فوق کلیوی». | ||
| ادوارد کالوین کندال | ایالات متحده آمریکا | ||||
| تادئوس رایشاشتین | سوئیس | ||||
| ۱۹۵۱ | مکس ثایلر | آفریقای جنوبی | برای «کشف تب زرد و تحقیقات در زمینه راههای مقابله با آن». | ||
| ۱۹۵۲ | سلمان واکسمن | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف استرپتومایسین، اولین آنتیبیوتیک مؤثر در مقابل سل». | ||
| ۱۹۵۳ | هانس آدولف کربس | بریتانیا | برای «کشف چرخه اسید سیتریک». | ||
| فریتس آلبرت لیپمان | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف کوآنزیم آ و اهمیت آن بهعنوان واسطهٔ متابولیسم». | |||
| ۱۹۵۴ | جان اندرز | ایالات متحده آمریکا | برای «کشفشان مبنی بر اینکه ویروس فلج اطفال درانواع بافتها قابلیت رشد و تکثیر دارد». | ||
| فردریک چپمن رابینز | ایالات متحده آمریکا | ||||
| تامس هاکل ولر | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۵۵ | هیوگو ثیورل | سوئد | برای «کشف در مورد ماهیت و عملکرد طبیعی آنزیمهای اکسیداسیون». | ||
| ۱۹۵۶ | آندره فردریک کورنان | ایالات متحده آمریکا | برای «کشفشان مبنی بر کاتتریزاسیون قلبی و آسیبهای دستگاه گردش خون». | ||
| ورنر فورسمان | آلمان غربی | ||||
| دیکینسن دبلیو. ریچاردز | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۵۷ | دانیل باوت | ایتالیا | برای «اکتشافاتش مبنی بر ترکیبات آنتیهیستامین و نقش آن در دستگاه گردش خون، عضلات و استخوانها». | ||
| ۱۹۵۸ | جورج بیدل | ایالات متحده آمریکا | برای «کشفشان مبنی بر اینکه ژنها با تنظیم وقایع شیمیایی مشخص عمل میکنند». | ||
| ادوارد لوری تاتوم | ایالات متحده آمریکا | ||||
| جاشوآ لدربرگ | ایالات متحده آمریکا | برای «اکتشافاتش در مورد نوترکیبی ژنی و سازماندهی مواد ژنتیکی باکتریها». | |||
| ۱۹۵۹ | آرتور کورنبرگ | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف و بررسی مکانیزم سنتز بیولوژیکی آرانای و دیانای». | ||
| سورو اوچوآ | ایالات متحده آمریکا اسپانیا |
||||
| ۱۹۶۰ | فرانک مکفارلن بارنت | استرالیا | برای «کشف و بررسی میزان تحمل آسیبها». | ||
| پیتر مداوار | برزیل برزیل بریتانیا بریتانیا |
||||
| ۱۹۶۱ | گئورگ فون بیکیشی | ایالات متحده آمریکا | برای «اکتشاف مکانیسم فیزیکی تحریک در داخل حلزون گوش». | ||
| ۱۹۶۲ | فرانسیس کریک | بریتانیا | برای «کشف ساختار مولکولی اسید نوکلئیک و اهمیت آن جهت انتقال اطلاعات در مواد زنده». | ||
| جیمز واتسون | ایالات متحده آمریکا | ||||
| موریس ویلکینز | نیوزیلند بریتانیا |
||||
| ۱۹۶۳ | جان کارو اکلس | استرالیا | برای «کشف مکانیزم یونهای درگیر در تحریک و مهار عصب محیطی و مرکزی و غشای یاختههای عصبی». | ||
| الن هاجکین | بریتانیا | ||||
| اندرو هاکسلی | بریتانیا | ||||
| ۱۹۶۴ | کنراد امیل بلوخ | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف مکانیسم تنظیم کلسترول و متابولیسم اسید چرب». | ||
| فئودور فلیکس کنراد لینن | آلمان غربی | ||||
| ۱۹۶۵ | فرانسوا ژاکوب | فرانسه | برای «کشف کنترل ژنتیکی (رونویسی (ژنتیک)) آنزیمها و سنتز ویروسها (پروویروس)». | ||
| آندره لووف | فرانسه | ||||
| ژاک مونو | فرانسه | ||||
| ۱۹۶۶ | فرانسیس پیتون راوس | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف نئوپلاسم ایجادشده از ویروسها». | ||
| چارلز برنتون هاگینز | ایالات متحده آمریکا | برای «اکتشاف درمان هورمونی سرطان پروستات». | |||
| ۱۹۶۷ | راگنار گرانیت | فنلاند سوئد |
برای «کشف و بررسی فرآیندهای فیزیولوژیکی و شیمیایی اولیه در چشم». | ||
| هالدن کفر هارتلین | ایالات متحده آمریکا | ||||
| جرج والد | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۶۸ | رابرت دبلیو. هالی | ایالات متحده آمریکا | برای «تفسیر رمز ژنتیکی و عملکرد آن در زیستساخت پروتئین». | ||
| هار گوبیند کورانا | هند ایالات متحده آمریکا |
||||
| مارشال وارن نایرنبرگ | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۶۹ | مکس دلبروک | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف مکانیزم تکثیر و ساختار ژنتیکی ویروسها». | ||
| آلفرد هرشی | ایالات متحده آمریکا | ||||
| سالوادور لوریا | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۷۰ | جولیوس اکسلراد | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف فرستندههای هومورال در پایانههای عصبی و مکانیسم ذخیره، انتشار و غیرفعالکردن آنها». | ||
| اولف فون اویلر | سوئد | ||||
| برنارد کتس | بریتانیا | ||||
| ۱۹۷۱ | ارل ویلبر سادرلند، جونیور | ایالات متحده آمریکا | برای «اکتشافات در مورد مکانیسم عمل هورمونها». | ||
| ۱۹۷۲ | جرالد ادلمن | ایالات متحده آمریکا | برای «کشفشان در مورد ساختار شیمیایی پادتنها». | ||
| رادنی رابرت پورتر | بریتانیا | ||||
| ۱۹۷۳ | کارل فون فریش | آلمان غربی | برای «اکتشافات آنها در مورد سازماندهی و استنباط از الگوهای رفتار فردی و اجتماعی». | ||
| کنراد لورنتس | اتریش | ||||
| نیکلاس تینبرگن | هلند | ||||
| ۱۹۷۴ | آلبر کلود | بلژیک | برای «اکتشافات آنها در مورد ساختار و عملکرد یاخته». | ||
| کریستین دو دوو | بلژیک | ||||
| جرج امیل پالاده | جمهوری سوسیالیستی رومانی | ||||
| ۱۹۷۵ | دیوید بالتیمور | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف تعامل بین ویروس سرطانزا و مواد ژنتیکی سلول». | ||
| رناتو دولبکو | ایتالیا ایالات متحده آمریکا |
||||
| هاوارد مارتین تمین | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۷۶ | باروخ اس. بلومبرگ | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف مکانیسمهای جدید در نحوه شناخت منشأ و انتشار بیماریهای عفونی». | ||
| دانیل کارلتون گایداشک | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۷۷ | روژه گیمن | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف چگونگی تولید هورمونهای پپتیدی در مغز». | ||
| اندرو شالی | کانادا لهستان ایالات متحده آمریکا |
||||
| روزالین سوسمن یالو | ایالات متحده آمریکا | برای «توسعه رادیوایمونواسی هورمونهای پپتیدی». | |||
| ۱۹۷۸ | ورنر آربر | سوئیس | برای «کشف اندونوکلئازهای محدودکننده و کاربرد آنها در مشکلات ژنتیک مولکولی». | ||
| دنیل ناتانس | ایالات متحده آمریکا | ||||
| همیلتون او. اسمیت | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۷۹ | آلن کورماک | آفریقای جنوبی | برای «توسعه مقطعنگاری رایانهای (سیتی اسکن)». | ||
| گادفری هانسفیلد | بریتانیا | ||||
| ۱۹۸۰ | باروخ بن الصراف | ونزوئلا | برای «اکتشافات آنها در مورد ساختار ژنتیکی مجموعه سازگاری بافتی اصلی که سیستم ایمنی را تنظیم میکنند». | ||
| ژان دوسه | فرانسه | ||||
| جرج دیویس سنل | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۸۱ | راجر ولکات اسپری | ایالات متحده آمریکا | برای «بررسی دقیق عملکرد تخصصی نیمکرههای مغز». | ||
| دیوید اچ. هیوبل | کانادا | برای «بررسی در مورد پردازش اطلاعات در فیزیولوژی دستگاه بینایی». | |||
| تورشتن ویسل | سوئد | ||||
| ۱۹۸۲ | سونه بریسترم | سوئد | برای «اکتشافات آنها در مورد پروستاگلاندینها و مواد فعال بیولوژیکی مرتبط». | ||
| بنگت ساموئلسون | سوئد | ||||
| سِر جان رابرت وین | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۸۳ | باربارا مککلینتاک | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف سازه جابجاشدنی (توالی دیانای)». | ||
| ۱۹۸۴ | نیل کای یرنه | دانمارک | برای «نظریههای مربوط به توسعه و کنترل دستگاه ایمنی و کشف عوامل تولید پادتن مونوکلونال». | ||
| ژرژ جی.اف. کوهلر | آلمان غربی | ||||
| سزار میلستین | آرژانتین بریتانیا |
||||
| ۱۹۸۵ | مایکل اس. براون | ایالات متحده آمریکا | برای «بررسی در مورد تنظیم متابولیسم کلسترول». | ||
| جوزف ال. گلدستین | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۸۶ | استنلی کوهن | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف فاکتور رشد». | ||
| ریتا لوی مونتالچینی | ایتالیا | ||||
| ۱۹۸۷ | سوسومو تونگاوا | ژاپن | برای «کشف اصول ژنتیکی در تولید و تنوع پادتنها». | ||
| ۱۹۸۸ | جیمز دبلیو بلک | بریتانیا | برای «کشف چگونگی ساخت پروپرانولول». | ||
| گرترود بی. الیون | ایالات متحده آمریکا | ||||
| جرج اچ. هیچینگز | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۸۹ | جی. مایکل بیشاپ | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف منشأ سلولی آنکوژنهای رتروویروس». | ||
| هارولد وارموس | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۹۰ | جوزف موری | ایالات متحده آمریکا | برای «اکتشافات آنها در مورد پیوند عضو و سلول بنیادی در درمان بیماریهای انسان». | ||
| ادوارد دونال توماس | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۹۱ | اروین نییر | آلمان غربی | برای «کشف در مورد عملکرد مجرای یونی در سلولها». | ||
| برت ساکمن | آلمان غربی | ||||
| ۱۹۹۲ | ادموند اچ. فیشر | سوئیس ایالات متحده آمریکا |
برای «اکتشافات آنها در مورد برگشت پذیریِ فسفوریلاسیون پروتئین به عنوان یک مکانیسم بیولوژیکی». | ||
| ادوین جی. کربس | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۹۳ | ریچارد رابرتس | بریتانیا | برای «کشف فرایند تقسیم ژنها». | ||
| فیلیپ آلن شارپ | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۹۴ | آلفرد جی. گیلمان | ایالات متحده آمریکا | برای «کشفِ جیپروتئین و نقش این پروتئینها در ترارسانی پیام سلولها». | ||
| مارتین رادبل | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۹۵ | ادوارد بی. لوئیس | ایالات متحده آمریکا | برای «کشفِ کنترل ژنتیکی در مراحل اولیهٔ رویانزایی». | ||
| کریستیانه نوسلاین-فولهارت | آلمان غربی | ||||
| اریک اف. ویشاوس | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۹۶ | پیتر سی. دوهرتی | استرالیا | برای «کشفِ عملکرد مجموعه سازگاری بافتی اصلی». | ||
| رلف مارتین تسینکرناگل | سوئیس | ||||
| ۱۹۹۷ | استنلی پریسینر | ایالات متحده آمریکا | برای «کشفِ پریون – یک عامل بیولوژیکی جدید در عفونت». | ||
| ۱۹۹۸ | رابرت فرانسیس فوچگات | ایالات متحده آمریکا | برای «کشفِ نیتریک اکسید به عنوان یک مولکول مهم در سیگنالینگ سلولی». | ||
| لوئیز ایگنارو | ایالات متحده آمریکا | ||||
| فرید مراد | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۱۹۹۹ | گونتر بلوبل | آلمان ایالات متحده آمریکا |
برای «کشفِ اینکه پروتئینها دارای سیگنالهای ذاتی هستند که جابجائی و محل استقرار آنها را در سلول کنترل میکند». | ||
| ۲۰۰۰ | آروید کارلسون | سوئد | برای «کشفِ ترارسانی پیام در دستگاه عصبی». | ||
| پال گرینگارد | ایالات متحده آمریکا | ||||
| اریک کندل | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۲۰۰۱ | لیلند هارتول | ایالات متحده آمریکا | برای «اکتشافاتشان در زمینه نحوه کارکرد چرخه سلولی». | ||
| تیم هانت | بریتانیا | ||||
| پائول نرس | بریتانیا | ||||
| ۲۰۰۲ | سیدنی برنر | آفریقای جنوبی | برای «اکتشافاتشان در زمینهٔ نقش تنظیم ژنتیکی در رشد اعضای بدن و خزان یاختهای». | ||
| رابرت هرویتس | ایالات متحده آمریکا | ||||
| جان سالستن | بریتانیا | ||||
| ۲۰۰۳ | پال لاتربور | ایالات متحده آمریکا | “برای «کشف تصویرسازی تشدید مغناطیسی (امآرآی)». | ||
| پیتر منزفیلد | بریتانیا | ||||
| ۲۰۰۴ | ریچارد اکسل | ایالات متحده آمریکا | برای «پژوهش در مورد حس بویایی در انسان و کشف خانوادهای از ژنها». | ||
| لیندا باک | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۲۰۰۵ | بری مارشال | استرالیا | برای «کشف هلیکوباکتر پیلوری و رابطهاش در ایجاد زخمهای روده و معده». | ||
| رابین وارن | استرالیا | ||||
| ۲۰۰۶ | اندرو فایر | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف روند آرانای مداخلهگر درون سلول». | ||
| کریگ ملو | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۲۰۰۷ | ماریو کاپکی | ایالات متحده آمریکا | برای «اکتشاف و تحقیقات پیرامون معرفی تغییرات خاص ژن در موشهای آزمایشگاهی با استفاده از سلولهای بنیادی جنینی». | ||
| مارتین اونز | بریتانیا | ||||
| الیور اسمیتیز | ایالات متحده آمریکا بریتانیا |
||||
| ۲۰۰۸ | هارالد تسور هاوزن | آلمان | برای «تحقیق در مورد سرطان دهانه رحم و ارتباط ویروس اچپیوی با این بیماری». | ||
| فرانسواز باره سینوسی | فرانسه | برای «کشف ویروس نقص ایمنی انسانی (اچآیوی)، عامل انتقال بیماری ایدز». | |||
| لوک مونتانیه | فرانسه | ||||
| ۲۰۰۹ | الیزابت بلکبرن | استرالیا ایالات متحده آمریکا |
برای «کشف چگونگی حفاظت از کروموزومها توسط تلومرها و آنزیم تلومراز». | ||
| کارول گریدر | ایالات متحده آمریکا | ||||
| جک ژوستاک | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۲۰۱۰ | رابرت ادوارد | بریتانیا | برای «تلاشهایش در جهت درمان نازایی». | ||
| ۲۰۱۱ | بروس بویتلُر | ایالات متحده آمریکا | برای «اکتشافات فعال سازی سیستم ایمنی ذاتی بدن». | ||
| ژول ای. هافمن | لوکزامبورگ | ||||
| رالف استاینمن | ایالات متحده آمریکا کانادا |
||||
| ۲۰۱۲ | جان گوردون | بریتانیا | برای «کشف اینکه سلولهای بالغ میتوانند دوباره برنامهریزی شوند و به سلول چندمنظوره تبدیل گردند». | ||
| شنایا یاماناکا | ژاپن | ||||
| ۲۰۱۳ | جیمز روثمن | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف سیستم تنظیمکننده حمل و نقل وزیکولها در داخل سلولها». | ||
| رندی شکمن | ایالات متحده آمریکا | ||||
| توماس زودهوف | ایالات متحده آمریکا آلمان |
||||
| ۲۰۱۴ | جان اوکیف | ایالات متحده آمریکا بریتانیا |
برای «کشف سلول سیستم موقعیتیابی در مغز» | ||
| می-بریت موزر | نروژ | ||||
| ادوارد موزر | نروژ | ||||
| ۲۰۱۵ | ویلیام کمپبل | جمهوری ایرلند ایالات متحده آمریکا |
برای «کشف یک روش درمانی جدید در برابر عفونتهای ناشی از انگلهای کرم گرد». | ||
| ساتوشی آمورا | ژاپن | ||||
| یویو تو | چین | ||||
| ۲۰۱۶ | یوشینوری اسومی | ژاپن | برای «کشف و یافتههایش در زمینه خودخواری». | ||
| ۲۰۱۷ | جفری هال | ایالات متحده آمریکا | برای «اکتشافات آنان در رابطه با مکانیسم ملکولی ساعت زیستی”». | ||
| مایکل روزبش | ایالات متحده آمریکا | ||||
| مایکل یانگ | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۲۰۱۸ | جیمز پی. الیسن | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف آنها در مورد درمان کردن سرطان بهوسیلهٔ مهار اثر تنظیمی منفی سیستم ایمنی». | ||
| تاسوکو هونجو | ژاپن | ||||
| ۲۰۱۹ | ویلیام کیلین جونیور | ایالات متحده آمریکا | برای «تحقیقاتشان در مورد چگونگی سازگاری سلولها با اکسیژن قابل دسترس». | ||
| پیتر جی. ردکلیف | بریتانیا | ||||
| گرگ ال. سیمنزا | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۲۰۲۰ | هاروی آلتر | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف ویروس هپاتیت سی». | ||
| چارلز رایس | ایالات متحده آمریکا | ||||
| مایکل هوتون | بریتانیا | ||||
| ۲۰۲۱ | دیوید جولیوس | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف گیرندههای حرارت و لمس». | ||
| آردم پاتاپوتیان | ایالات متحده آمریکا لبنان |
||||
| ۲۰۲۲ | سوانته پبو | سوئد | برای «کشفیاتش در زمینه ژنوم انسانتبار منقرضشده و فرگشت انسان» | ||
| ۲۰۲۳ | کاتالین کاریکو | مجارستان ایالات متحده آمریکا |
برای «کشفیات در مورد دستکاری نوکلئوتیدی که ساخت واکسنهای مؤثر mRNA کووید ۱۹ را ممکن کرد». | ||
| درو وایسمن | ایالات متحده آمریکا | ||||
| ۲۰۲۴ | ویکتور آمبروس | ایالات متحده آمریکا | برای «کشف ریزآرانای و نقش آن در تنظیم پس از رونویسی ژنها». | ||
| گری راوکان | ایالات متحده آمریکا | ||||
